Loading ...
A style or direction in art does not arise from one day to another, but often evolves as a compliment or reaction to other styles. In addition, the notions of different cultures or a combination thereof generate various ideas and ideologies that can lead to a particular movement. The ego era in which we have lived for quite some time now was for me one of the major reasons to take a different course.
Emergence
The name Toyism was created in 1990 when I made a graphic composition with the title “Escape of the Computer Spiders”. This graphic work consists of a powerful play of lines that merge into areas which on the one hand are standalone but on the other hand lead to entirely new forms. A playful display of colors and the combination of figurative and abstract forms forces the viewer to embark on a quest within the labyrinth of lines and colours. Large computers transform into spiders and are in search of reality. This and several similar works that followed were the origin of the Toyism style in the early nineties.
But it took another two years, with even the game Super Mario playing a role, before the blend of characteristics and its symbolism radiated enough strength and energy to be described in a manifesto. That occurred on 5 September 1992, literally underground in a converted windowless cellar in the center of Emmen. Written with an old-fashioned pen, Toyism and its notions of colour, form and technique officially saw the light of day. A secret manifesto of not more than a few A4s, legally authenticated, formed the basis of what was to become a new style in art.
Development
The Toyism style can be divided into two periods. Periods, which both artistically and personally differ greatly; the first period lasted about 7 years (1992-2000), and the second period is from 2002 up to the present. The first period can most easily be described as a trio that often operated and functioned as a duo. Exhibitions were centrally organised from the private gallery in Emmen. The figurative paintings were simplistic in design, in surrealistic themes, and often painted in lively and bright colors. An important element in this period was the recurrence of a fixed ‘logo’ (computer, space shuttle, teddy bear) in each painting. This recurring ‘logo’, which I later considered a limitation, is in fact one of the reasons that the style became recognizable. In a playful manner the logo was included in the theme; pole-vaulting space shuttles, or computers producing fried eggs. Everything was possible. On the other hand, some of the paintings were often referred to as childish. A statement that was not shared by us at the time, but in hindsight appears to have a considerable basis of truth. After all, teddy bears are indeed a pretty common sight in nurseries and children’s rooms.
For me personally, the first years have been important for the development of the style in order to reach the next level. The foundation had been laid but the style was still in the early stages and needed much more development. That development did occur, but only later with the arrival of new artists.
Philosophy
2001 was a transitional year. Toyism as a group of three no longer existed. It was over and done with. Goals for the future were contradictory and views on growth and development were no longer shared. Each went his own way. It was time for reflection. For me as the spiritual father of Toyism I held fast to this style and felt that what had transpired could lead to new insights and opportunities. I went on a trip through Asia and rewrote a number of points in the manifesto giving Toyism a new vision.
We have reached 2002. The highly egocentric character that is deeply rooted in the arts became the basis for another ideology; the individual would play second fiddle to the group without sacrificing on the personal level or in quality. As the sole remaining advocate of Toyism I went in search of new sympathizers, much like I did in 1992; a mixed group of professional artists from around the world with diverse cultural backgrounds and working in various disciplines, who can influence and enrich the style and, importantly, who put the art in the forefront and not themselves. As an artist you have the privilege to tell your own story and depict it, and you are in the position to do so. That gives you a feeling of freedom. If you are able to combine this freedom with other soul mates a bond is created, an intrinsic magic that benefits and inspires each other. This was among other things the basis for the current Toyism. A strong cooperation between people who can dissociate themselves from the ego that has too deeply penetrated our society. This is also the reason why all the current Toyist artists paint under a pseudonym: they appear anonymous, yet form part of the Toyism as a whole and collectively represent it.
New Impetus
The current Toyism consists of a close-knit and talented group of artists with different backgrounds but at the same time with like-minded views of how to experience this art and inspire each other. What makes Toyism so interesting is that each artist, no matter what their background or belief, can express themselves in this style without losing their own value or feeling. Whether his/her interest is painting, carving, clothing and jewelry design, drawing or office decoration, everyone retains their own character, and the different themes brought forward give new insights and thereby strengthen the common ideas.
The language of Toyism tells us how you can reflect and interpret feelings and emotions with lines and dots, and how you can use colours and forms to express the story. Post 2000 Toyistic art shows a strong sense of more than just the global issues that affect our times, it also reflects the pleasure that we have in life. From ecology and environmental pollution to our love for the Earth and the animals… Of wars, and yet the hope for world peace… From the inner, individual struggle to the quest for self-improvement. Toyism is more than ever an art style with a message. Stories are revealed by means of symbols, bright colours and extremely precise details. The work of the Toyists focuses strongly on the observer, with whom they wish to establish an interaction by the awareness of communal, social or psychological mechanisms. In the border area between fantasy and reality a play on stories and images is created, which encourages a further journey of discovery.
Extensive Project
The Dot in Emmen (known as ‘De Stip’), a former 22 meter high gasholder with a surface area of 1250m2, has brought the current Toyist group even closer to each other. The painting of the gas holder into a work of art with the theme ‘Living with Energy’, began on 27 July 2009 and has taken no fewer than 8 months. In total, 6000 hours of work went into this transformation. This demanded much from the artists, both personally and businesswise. We were with each other almost 24/7 and together we have shared and learned. This large-scale project has been accomplished in cooperation with the ‘Living Industry’ foundation, the municipality of Emmen, and various sponsors. After the festive uncovering ceremony of 4 June 2010, ‘The Dot’ was handed over thereby making the way free for new plans and challenges in and around ‘The Dot’.
Dejo
Artist and founder of Toyism
NL
Voorwoord – Het ontstaan van het Toyisme
Een stijl of stroming in de kunst ontstaat niet van de ene dag op de andere, maar vaak als aanvulling of als reactie op andere stijlen. Maar ook door opvattingen van verschillende culturen of een combinatie daarvan ontstaan verschillende ideeën en ideologieën die tot een bepaalde beweging kunnen leiden. Het ego tijdperk waarin we nu al zo’n 25 jaar opereren was voor mij een van de grote beweegredenen om een andere weg in te slaan.
Manifest
De naam Toyisme ontstond in 1990 toen ik een grafisch werk maakte met de titel “ Ontsnapping van computerspinnen”. Dit grafische werk bestaat uit krachtige lijnen die samensmelten tot vlakken die enerzijds op zich zelf staan en anderzijds tot geheel nieuwe vormen leiden. Een speelse vertoning van kleuren en de combinatie tussen figuratief en abstract vormen dwingt de kijker tot een zoektocht in het lijnen- en kleurenspel. Grote computers veranderen in spinnen en zijn op zoek naar de werkelijkheid. Het was dit werk en later meerdere soortgelijke werken die aan de wieg stonden van de stijl Toyisme begin jaren negentig. Maar het duurde nog twee jaar voordat de bundeling van kenmerken en haar symboliek, het spelletje Super Mario speelde hierin zelfs een rol, voldoende kracht en energie uitstraalden om te worden beschreven in een manifest. Dat geschiedde op 5 september 1992, letterlijk ondergronds in een verbouwde kelder zonder ramen in het centrum van Emmen. Nog ouderwets met pen geschreven zag het Toyisme en haar opvatting over kleur, vorm en techniek officieel het daglicht.
Een geheim manifest van niet meer dan een aantal A-viertjes, moest de grondslag van een nieuwe stijl in de kunst gaan worden.
Ontwikkeling
De stijl Toyisme is op te splitsen in twee periodes. Periodes die zowel artistiek als persoonlijk geheel uiteenlopen; de eerste periode duurde ongeveer 7 jaar (1992 tot 2000) en de periode van 2002 tot en met het heden.
De eerste periode laat zich het makkelijkst omschrijven als een driemanschap dat vaak als tweemanschap heeft geopereerd en gefunctioneerd. Exposities werden centraal vanuit de eigen galerie in Emmen georganiseerd. De figuratieve schilderijen waren simplistisch van opzet, in surrealistische thema’s geschilderd en vaak voorzien van vrolijke en lichte kleuren. Een belangrijk element in deze periode was de terugkering van een vast beeldmerk (computer, spaceshuttle en beertje) in ieder schilderij.
Dit steeds terugkerend beeldmerk dat later juist als zeer beperkend werd ervaren, heeft er wel toegeleid dat de stijl herkenbaar werd. Op speelse manier werd het beeldmerk toegevoegd aan de thematiek; Spaceshuttles die aan het polstok hoogspringen waren of computers die gebakken eieren produceerden. Het kon allemaal. Aan de andere kant werd een deel van de schilderijen vaak bestempeld als kinderkamerkunst. Een uitspraak die destijds niet door ons werd gewaardeerd en gedeeld, maar achteraf wel een grote kern van waarheid in zich blijkt te hebben. Immers, beertjes zijn nou eenmaal een veelvoorkomend item op baby- en kinderkamers.
Voor mij persoonlijk geldt dat de eerste jaren noodzakelijk zijn geweest om tot een veel groter geheel te komen. De basis was goed maar de stijl stond nog in de kinderschoenen en moest nog heel veel ontwikkeling doormaken. Die ontwikkeling kwam pas later met de komst van nieuwe kunstenaars.
Overgang
Het jaar 2001 was een overgangsjaar. Het Toyisme als driemansbeweging bestond niet meer. De koek was op. Doelen voor de toekomst waren tegenstrijdig en opvattingen over groei en ontwikkeling werden niet langer gedeeld. Ieder ging zijn eigen weg. Het was tijd voor bezinning. Voor mij als geestelijk vader van Toyisme hield ik vast aan deze stijl en voelde ik dat de voorgedane situatie tot nieuwe inzichten zou leiden. Ik ging op reis door Azie en herschreef het manifest op een aantal punten en gaf het Toyisme een nieuwe visie mee.
We schrijven 2002. Het sterk egocentrische karakter dat diep in de kunst is geworteld werd de basis voor een andere filosofie; het individu moest ondergeschikt zijn aan de groep zonder in te boeten op persoonlijk vlak en kwaliteiten. Als enige overgebleven exponent van het Toyisme ging ik, zoals ook in 1992, op zoek naar nieuwe geestverwanten; een gemengde groep van professionle kunstenaars uit de hele wereld met verschillende cultuurachtergronden werkend in diverse disciplines die de stijl kunnen beinvloeden en verrijken en belangrijk, die de kunst op de voorgrond plaatsen en niet zichzelf.
Filosofie
In de kunst heb je het voorrecht, en ben je ook in de positie om je eigen verhaal te vertellen. Dat geeft een gevoel van vrijheid.
Als je deze vrijheid kunt bundelen met andere geestverwanten ontstaat er een band, een ongeschreven magie die elkaar aanvult en inspireert. Dit was o.a. de uitgangspositie voor het nieuwe Toyisme. Een sterke samenwerking tussen mensen die zich kunnen distantieren van het ego dat in onze samenleving te diep is doorgedrongen. Dit is ook de reden waarom alle huidige Toyistische kunstenaars onder een pseudoniem schilderen: ze lijken anoniem, maar maken deel uit van het Toyisme als geheel dat ze samen representeren.
Het nieuwe elan
Met zeventien kunstenaars uit binnen – en buitenland werken we thans in Toyisme. Het is een hechte groep met verschillende achtergronden maar tegelijkertijd met gelijkgestemde opvattingen hoe deze kunst te ervaren en hoe elkaar te insprireren. Toyistische kunst van na het jaar 2000 laat een sterk besef zien van meer dan alleen de onderwerpen die onze tijden globaal beïnvloeden, maar ook het plezier dat we hebben in het leven.
Van ecologie en milieuvervuiling tot onze liefde voor de aarde en de dieren… Van oorlogen, en toch de hoop op wereldvrede… Van de innerlijke, individuele worstelingen, tot de zoektocht naar zelfverbetering. Toyisme is meer dan ooit een kunststijl met een boodschap. Verhalen komen tot uitdrukking door middel van symbolen, heldere kleuren en uiterst nauwgezette details.
Omvangrijk project
De Stip in Emmen, een oud gasoverslagvat van 22 meter hoog en een oppervlakte van 1250 m2, heeft de huidige groep Toyisten nog dichter bijelkaar gebracht. Het zeer grootschalige project dat begon op 14 juli 2009 en maar liefst 8 maanden heeft geduurd, is door 17 Toyisten uit binnen- en buitenland geschilderd. Totaal is er 6000 uur aan gewerkt. Dat vergt veel van de kunstenaars, zowel persoonlijk als zakelijk. Bijna 24/7 zijn we bijelkaar geweest en hebben heel veel dingen gedeeld en geleerd. Dit project zullen we nooit vergeten en we hopen dat we veel mensen een plezier doen met het resultaat.
Dejo
Kunstenaar en grondlegger Toyisme
Note: De naam Toyisme alsmede Toyisten-Toyism-Toyists zijn vastgelegd en auteursrechtelijk beschermd bij het BBIE (Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom).
The Dot Project
